Protest tegen gebedsgenezerij ontmoet knuppels en politiehonden

vrijdag 9 januari 2026

Wat een dag, wat een avond vooral. Zo zit je thuis, terwijl het buiten regent. Zo sta je buiten in de sneeuw, om vervolgens door een linie agenten, knuppels in de aanslag, twee honden aan de lijn, naar achteren te worden gejaagd tot voorbij een aangebracht lint. En zo zit je weer thuis, eindelijk op weg naar een warme maaltijd. Het kan allemaal in Tilburg. En je denkt als lezer wellicht: waartoe dit alles? Welnu, ik zal een poging doen.

Kort geleden werd bekend dat gebedsgenezer Tom de Wal in Eindhoven een samenkomst zou houden waar hij zijn praktijken in, uhh, praktijk ging brengen. Bij gebedsgenezing moet je denken aan een verbale aanpak van serieuze ziektes als kanker. Dat is al vreselijk. Je mag echter ook denken aan zo’n gebedsritueel als ‘oplossing’ voor autisme – alsof autisme iets is waar je een oplossing tegen zou moeten inzetten. En je mag denken aan homoseksualiteit, alsof dat een ziekte is die moet worden uitgebannen. Kanker bestrijden met gebed is valse verwachtingen wekken en ertoe bijdragen dat mensen geen medische therapie accepteren, zodat de kans dat het mis gaat groter wordt.

Autisme met gebed denken te bestrijden is autisten wegzetten als mensen die niet horen te zijn wat ze nu eenmaal zijn, en is een zeer dreigende aanval op autisten. Homoseksualiteit als ziekte bejegenen is homoseksualiteit niet als een van de vele gelijkwaardige vormen van seksuele verlangens en oriëntatie beschouwen. Zoiets is discriminerend, homohatelijk, onderdrukkend en dus verwerpelijk. Zoiets doe je niet, en zoiets faciliteer je ook niet. Weg ermee.

In Eindhoven kwam er dan ook protest op gang, digitaal, uit de richting van LGBTQ+.ortganisaties. Dat werkte! De locatie, een vestiging van Hotel Van der Valk, cancelde de vertoning. Maar daar was de kous niet mee af. Van Wal wist geregeld te krijgen dat zijn hatelijke genezingscircus in Tilburg neer kon strijken, en wel bij Praise Tilburg, een kerk aan de Apenijnenstraat 6.(1) Afgelopen avond dus, 9 januari 2026. En ik kreeg dat nieuws de middag van dezelfde dag. Of er actie mogelijk was…

Nou, wie niet waagt die niet wint. Ik heb het nieuws proberen te verspreiden, via Vrije Bond Tilburg, naar onder meer het COC Tilburg Breda en de Dolle Mina’s in Tilburg. Die bleken al aan de slag te zijn ook, en in no time was er een actie in aantocht. Oproepje verspreiden, mijn zwart-roze vlag klaarleggen, fluitjes meenemen om herrie te helpen maken, en er heen gelopen, de hele stad door. In de regen die gaandeweg in natte sneeuw veranderde.

Daar vormde zich een groepje actievoerders, tien, vijftien mensen, terwijl de organisatie van de gebedsgangers binnen voorbereidingen trof. Natuurlijk was er ook politie, en pers. Wij gingen maar eens wat herrie maken, leuzen roepen, een fluitje en zelfs een door een actievoerder meegebrachte vuvuzela in de strijd gooien. We are here! We are queer! We’re not going anywhere! In de verte zagen we ook mensen met regenboogvlag.

Maar tussen die verte en ons bevond zich inmiddels een lint. En politie. Die wilde dat wij ons ‘verwijderden’, ook achter een lint. Dat wilden wij geenszins, we wilden voor die ingang actie voeren. We hadden intussen opgevangen dat de ook in Tilburg gecanceld was, dit keer door de burgemeester. Met een nogal bureaucratisch excuus waar ik niet zo blij mee ben: er was geen evenementvergunning. Maar natuurlijk was het protest van onze kant reden geweest om naar zo’n excuus te zoeken, ze wilden van de bijeenkomst af. In die zin was het een overwinning van onze kant: actie loont!

Wij wezen er de politie op dat de bijeenkomst, niet onze groep, diende te verdwijnen. De politie bestond het om de indruk te wekken dat de mensen niet naar buiten durfden vanwege ons. Pas als wij gingen, dan gingen zij. Alsof wij ze op zouden eten of zo. We vertikten het dus en bleven des te luider onze leuzen roepen. In de verte blafte een hond. Dat zal toch gewoon een hond van iemand uit de buurt of zo zijn?

Nou, kennelijk niet. Aan de andere kant – niet aan de kant van de regenboogvlag-mensen in de verte – verscheen een linie politieagenten. Daaronder twee cops met politiehond. Ik hoorde de instructie: knuppels gereed. Even later dreven ze ons duwend en orders geven de kant van de andere roep met regenboogvlag uit. Wij roepen: There’s No Excuse for Animal Abuse! Want wat kunnen die honden er nou aan doen?

Het kwam net niet tot klappen. Niemand van ons is gelukkig gearresteerd. Maar wat een grof gedreig met geweld, tegen een groep van hooguit vijftien mensen! Aan de kant waarvan de politielinie kwam, hadden we al mensen horen zingen. Dat waren kennelijk mensen die naar de gebedsbijeenkomst wilden gaan, en ter plekke hoorden dat het niet doorging. Die waren vast ook niet blij. Bad luck. Ik hoorde in de verte daar trouwens ook de honden, en weer klonk onze leus over animal abuse. Want dat is de inzet van honden: dierenmishandeling. En ook het inzetten van honden (en knuppels, en whatever) tegen mensen die ik intens verafschuw en als gevaarlijke vijanden beschouw, vind ik niet okay. Staatsrepressie is nooit okay.

Via politiedwang achter het lint aangekomen voegden we ons bij de andere demonstranten, samen waren we nu een groep van enkele tientallen mensen, wat ik gezien de korte aanlooptijd heel behoorlijk vond. En de gebedsbijeenkomst was dus gecanceld! Wij voegden ons na enige tijd bij mensen die al eerder de kant van de gebedsbezoekers – het andere lint, zeg maar – waren gegaan. Vlakbij gekomen, bleek dat de gebedsmensen intussen vertrokken. Groepjes demonstranten en groepjes gebedsmensen liepen in tegengestelde richting langs elkaar, geen politie te bekennen. Niemand is daar een haar gekrenkt. Zelfs in favoriete openbare orde-termen van ‘confrontaties vermijden’, ‘zorgen dat groepen niet slaags raken’ sloeg de politie-inzet nergens op. De echte boodschap was: wij, agenten, zijn de baas op straat. Denk niet dat jullie als actievoerders zomaar je gang kunt gaan. Vandaar de knuppels – ik bedoel die wapens, al past het woord de dragers ervan niet minder. En vandaar die honden, die het niet helpen kunnen maar die het wel extra eng maakten, en ook regelrecht riskant.

Het was mooi geweest, we gingen maar eens naar huis. Intussen vingen we op dat de gebedsgenezer zelf … was opgepakt! Terwijl hij zijn praktijken praktiseerde, buiten op straat nu het binnen in Praise Tilburg niet mocht. Natuurlijk voel ik enig leedvermaak. Maar deze man is niet gearresteerd omdat hij queer mensen als tweederangs mensen bejegent. Deze man is niet gearresteerd vanwege het gevaar dat hij voor autisten, de LGBTQ+-gemeenschap, maar ook voor mensen met kanker en hun naasten, vormt. Deze man is aangehouden (2) vanwege zijn ongehoorzaamheid, omdat hij orders van de politie naast zich neerlegde. Dát is helemaal niet iets om als anarchist, als anti-autoritair actievoerder, erg blij mee te zijn.

Blij was en ben ik wel met de actie als geheel en het resultaat in grote lijnen. Het is ons gelukt om in zeer korte tijd een flinke handvol mensen uit verschillende organisaties en netwerken bijeen te krijgen voor een mooi, levendig protest. En de druk van actievoerders heeft zonder twijfel fors bijgedragen tot het schrappen van dit nare, queerhatelijke en helemaal niet ongevaarlijke gebedsgebeuren. Mission accomplished. Etenstijd!

Noten

(1) Sanne Hoeks, ‘Van Der Valk Hotel cancelt genezingsdienst, Tom de Wal spreekt van laster´, Omroep Brabant, 9 januari 202, https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/6001900/van-der-valk-hotel-cancelt-genezingsdienst-tom-de-wal-spreekt-van-laster

(2) ‘Omstreden gebedsgenezer Tom de Wal zegt weer vrij te zijn na aanhouding Tilburg: “Echt ontoelaatbaar”´, Brabants Dagblad, 9 januari 2026, https://www.bd.nl/tilburg/omstreden-gebedsgenezer-tom-de-wal-zegt-weer-vrij-te-zijn-na-aanhouding-in-tilburg-echt-ontoelaatbaar~ab8b946c/

Peter Storm